ไม่พูด เรื่องว่าขาน  เมื่อได้อ่านก็รื่นหู
เมื่อคิด ได้ตรองดู เหมือนยืนอยู่ ไม่ตรงกลาง

ผิดถูก สุดจะคิด มันเป็นสิทธิ์ ที่จัดวาง
สื่อซี่ง เป็นตัวกลาง ต้องเตือนตน และคนฟัง

หาไม่ มิคำนึง ระลึกถึง คนอื่นมั่ง
ไทยชน คนภายหลัง วิญญาณปู่ประจานเรา

และตัวอย่าง....

เรื่องหนึ่ง ที่เห็นต่าง คือตัวอย่าง อย่างไรเล่า
กำหนด ให้ปิดเขา แม้เพียงหนึ่ง เสียงกรรมการ

กาลอื่น มิพึงรับ  ต้องนับเสียง เกินกึ่งกลาง
สิทธิ์ชน จึงบาดหมาง ที่ต่างมาตร กำกับกรรม

ฟังดู ก็สมเหตุ ถ้าสังเกต ไม่ถลำ
ดีเลว ที่คนทำ เป็นบ่วงกรรม แม้ตัวเรา

ฯลฯ